türel özdil / kişiselite

Bugün bunu ele almak istiyorum; Avrupa ve Türkiye arasındaki fark ne?

Tabiki şöyle salakca bir şekilde ele almayacağım; Avrupa’da şu var Türkiye’de yok gibisinden. Merak ettiğim; neden yok arkadaşım?

Bugün okudum, 1500′lü yıllarda İngilizler domatesin zehirli olduğuna inanıyormuş! Hatta daha beteri bu adamların foseptik gibi bir sistemleri olmadığı için İstanbul büyükelçiliğini bizimkiler çevreyi rahatsız etmesinler diye Tarabya taraflarından vermişler. Sonrasında bu vatandaşlar tuvalet kullancaklarına söz vermişlerde Taksim’e yerleşme hakkı verilmiş.

Tabiki arada 400+ sene farkı olduğunun keza bende farkındayım ama bu adamlar bunları bizden öğrenmiş ama bizden iyiler.

Mesela; dün Viyana havaalanında vaktimiz varken Mert ile bir şeyler içelim dedik. Önümüzdeki menüde 50 çeşit kahve var. İşin garibi bu adamlar kahveyle bizim sayemizde tanışmalar. Ama onlar almış bunu bir kültür yapmış, geliştirmiş, büyütmüş. Bizde bir Türk kahvesi tutturmuşuz, onuda çeşitlendirmişiz ama; şekerli, orta şekerli, şekersiz… Şimdi bu işin kültürel tarafı tabiki. Bir ülkede insanlar açlıktan ölürken kültürün gelişmesini ne kadar bekleyebiliriz ki?

Diğer bir konu, bugün İstanbul’un biraz dışında kalan Başakşehir isimli eski dağ başı, şimdi yeni metropol ve ilçecik yerde yürüyorum. Karşıdan karşıyaya geçeceğim, baktım “aaa yaya geçidi yok!”. Sağa baktım, sola baktım hiçbir yerde yok. Hemen biri çıkacak “Yaya geçidiyle mi doğdun?” Hayır, yaya geçidiyle doğmadım ama bana yaya geçidini okulda öğreten sizdiniz.. Buradan geçebilirsin dediniz.. Hani nerede?

Bu mini şoku atlatıp arabaların bitmesini bekledim. Ama ben onları bekliyorumda, beni bekleyen yok. Herkes birbirinin üstüne çıkarcasına vızır vızır birbirini kovalıyor. Böyle bi 10 dk bekledikten sonra koşarak karşıya geçmek suretiyle hayatımı tehlikeye attım ve geçtim.

Özetle, bizde ne eksik abi? Yani o arabayı süren, bir gün o da yaya, yada bir gün bende şöförüm nasıl bir şey olmalıki bu hoşgörü gelişsin?

Aslında acayip yazasım var, panele girip girip çıkıyorum. Yazasım var ama yazamıyorum. Kendimi sanki tamamiyle tembelce oturuyormuş gibi hissediyorum ama yapmam gerekenlerin hepside eksiksiz bir şekilde yapılmış halde. İşlerimi yapıyorum, Almanca öğreniyorum, yaşıyorum, aileme ve tuğbam’a vakit ayırabiliyorum. Ama genede içimde bir boşluk var sanki tam olarak standartlarım dahilinde efektik yaşayamıyorum.

Eskiden çok çalışınca çok iyi olacağını düşünürdüm, şimdi “work smart” tribinde daha fazla iş çıkarıp daha daha az çalışıyorum. Tabiki beraber geliştiğimiz gecelerini gündüze katan etrafımdaki o 4 başarılı insanın katkısı yadsınamaz ama genede sanki daha aktif rol almak istiyorum.

Peki neler yapıyorum?

- Dil Eğitimi

Almanca’ya olan ilgim, alakam ve bilgim her dakika dahada artıp gelişiyor. Artık günlük konuşmaları rahatça anlayabiliyorum. Hatta bugün gerçekleşen bir olayda, muhabbet ederken karşımdaki Avusturyalı’nın bir anda kendini kaybedip ( :) ) Almanca konuşmaya başlamasıyla sanki hala İngilizce konuşuyormuşuz gibi ilgiyle dinlerken buldum kendimi. Kimisi için pek bir şey olmayabilir ama çok kısa bir sürede kendi kendime bu seviyeye gelmem yadsınamaz diye düşünüyorum.

Bunun dışında birazdan bahsedeceğim Türkiye tatili sonrasında ÖSD diploması alacağım 3 aylık yoğun tempolu kursa başlangıç yapacağım. Günde 6 saat gibi “1on1″ kursla Eylül sonunda tamamiyle Almanca’ya hakim olmak istiyorum. Tabiki birazdan bahsedeceğim diğer gelişmelerin getirdiği sosyal çevreminde buna baya katkısı olacak.

- Business Life

Türkiyedeki iki şirketimizde tam tıkırında hiç problemsiz başımı ağrıtmadan “rapidly growing” yollarına devam ediyorlar. IT şirketimin bu ay extradan yaptığı karın hala tadı damağımda :) Aynı şekilde bu ayda benzer bir tabloyu bekliyorum sizden çocuklar :)

Şöyle bir karar aldım; gerek Türkiye’de vergilerin %33′ü bulması ve karşılığında 5 bin TL’lik kredi için bile bin takla atmak yerine şirket merkezlerini Avusturya’ya taşıyıp mevcut Türkiye ofisleri “şube” mantığıyla çalıştırmak istiyorum. Bu konuda gerekli şirket başvuruları yapıldı ve Businesspark Vienna’da güzel bir ofis ayarlamak istiyorum. Telefonlarımız ve diğer alt yapılarımız tamamiyle hazır. Ayrıca Avusturya hükümetinin bu tarz girişemlerde sağladığı maddi ve manevi destek tabikide Türkiye ile karşılaştırılamayacak derecede yüksek. Ama işin en güzel tarafı Vergi ortaklığının bulunması yani burada sıfırdan başlamış olmak yerine yatırımları Avusturya’ya yönlendirmiş olacağım.

Taşıma konusunda Türkiye dönüşünümde yüksek miktarda sermaye sokmayıda düşünüyorum. Böylelikle işlerim dahada kolay olacak. Bir diğer açıdanda EU bazlı bir şirket olması hem gelecek hemde mevcut durum açısından daha lehime olan bir durum olacak. Bakalım, hayırlısı :)

- Yaşam

O da süper, aman nazar değmesin. 2 gün sonra (10/06) Türkiye’ye döneceğim (İlgilenenler için THY, TK 1888 21:45 TSİ ile ineceğim :p). Yaklaşık 4 gün İstanbul’da ailemle ve triballerle güzelce geçirip sonra 5 günlük Antalya Kemer’de dün itibariyle rezervasyonunu yaptığım süper geçecek tatilimin keyfine varıp senenin ilk yorgunluğunuda atmak istiyorum üstümden.

Diğer konuya hiç girmek istemiyorum, aman diyim nazar değer falan :)

Tatil dönüşünde 1 hafta daha İstanbul’da olacağım. Bu süreçte günübirlik Sakarya ofise geçip işlerin işleyişi ve Avusturya entegrasyosunun yapılması için gerekli adımların atılması adına süperstarım Zübeyir ile uzun uzadıya görüşmeyi planlıyorum. Sonrasında dönüp arkadaşlarımla, ailemle ve İstanbul’da uğramam gereken 3 kişiye uğrayıp (hepsi iş ile ilgili :D) 26/06′da 15:30 THY, TK 1887 ile Viyana’ya dönmeyi planlıyorum.

- Porsche’m

Artık onada bir adım kaldı. Aslında gidip bugün bile alabilirim ama hayatım adına benim için çok büyük bir adım. Çocukca heyecana kapılıp kısa bir süre sonra “bir miktar daha beklemeliydim” demeyi istemediğimden dolayı henüz kendimi buna hazır hissetmiyorum ve kısa bir müddet daha Porshce’min benden uzak kalmasına göz yumacağım :) Şurada doğumgünüme 25 gün kalmış az daha bekleyip hediyemi zamanında alsam fena mı olur :):):) Bundada hayırlısı tabiki.

- Gelecek Adına

Beni tanıyan bilir; düne üzülmeden, bugünde geleceğimi düşünerek yaşarım.  Elbetteki buraya gelince bir şeylerin değişeceğini biliyordum ancak bu kadarda değişeceği aklımın ucundan bile geçmezdi. :) Ama işte geçmişte bugünleri düşündüğüm için belkide doğumgünümde kendime Porsche hediye edeceğim. Sonrakide Aston Martin DB7 olur artık :)

Genel olarak, mükemmel tam tadında her saniyesinden keyif aldığım güzel bir hayatım var. Hepsi birbirinden mükemmel ailem, sevgilim, arkadaşlarım, işim ve yaşamım var. Ne kadar şükretsem azdır. :) Gelecektede hepsinin dahada iyi şekilde benimle beraber olması dileğiyle.

Bugün hayatımda yaklaşık 2 aylık bir süre sonra tad aldığım bir şey yapabildim. Çok basit gibi görünen ama bir pazar brunch’ında tanışılan yeni insanlar hafif iş ve ağırlıklı olarak sosyallik adına yapılan neşeli ve derin sohbetler.. Ayrıca iki veya daha fazla kişiden meydana gelen Türk ekibinin Viyana’da toplanır toplanmaz “ah Osmanlı şurayı bir alsaydı…” diye başlayan sohbetleri :)

Her şeyiyle güzel bir gündü.. İş yapılan insanlarla insani bu tarzda insani boyutları yaşamak bana değişik bir haz veriyor. Haftaiçinde hararetli yapılan toplantılar, toplantılarda yapılan tartışmalar, ses yükselmeleri, vs.. Ama aynı insanla bir Pazar sabahı oturup Melangeları yudumlarken hayata dair çok keyifli bir sohbet ortasında buluyor insan kendini.

Son zamanlarda çok söylüyorum ve söylemektende çok mutluyum; das Leben ist schön.. sehr schön..

Masmavi gökyüzünde
Kaybolmuş kutup yıldızı
Mehtaba sürgün olmuş hayaller
Geçmiş yiter gider

Sarmışsa ruhumu dalgalar
Anlatır gibi her şeyi
Kalbim barışmış göz yaşlarıyla… nastasia elveda

Bunun extrasında bugün JCP ve Hollister’dan yaptığım alışverişlerle 1 hafta sonra Avusturya hükümeti ve Flughafen Wien Customs & Duty için yaklaşık 90€ luk bir gümrük harcı ödeyeceğim. Bu büyük soygun için teşekkür ederim EU. Bide Avrupalı insan derler :p

Günaydın diyecektimde saat 13:33 olmuş, TR’de 14:33 yani. O zaman sadece bana günaydın olsun normal insanlar için iyi günler diliyorum.

Merak ediyorum Avrupa’da neden soğuk cola bulunamıyor? Sandwichimi yerken yanında içtiğim kola sıcacık. Tabiki 10-15 kutu dolapda soğumayı bekliyor ama sonuçta yeni kalkmışım açım, penny markt’a kadar gitmişim colanın soğuklağına mı bakıcam bir de :D

Sandwichimi yiyimde sonrasında 2 paket Kinder Buenolarım var sonrasında gelir gene bir şeyler karalarım.

İster inanın ister inanmayın ama günde en az 1 defa turelozdil.com/wp-admin yazarak panele giriyorum ama son yazımın üstünden aylar geçmiş. Nedir bu korku acaba..

Yada Socialcıklar mı bu hale getirdi, Facebook, Twit, FF, vs. vs. Ne biliyim eskiden aklıma bir şey gelse gelir burada yazardım, şimdi FB’den status update yapıyorum.

Eskiden öyle boş otururken ne bloga ne yazsam diye plan yapardım, şimdi elimde telefonum htc peep üzerinden saniye saniye twit güncellemesi yapıyorum.

Eskiden blog blog gezerdik kim  ne yazmış ne alemde diye.. Şimdi FF’e bırakın girmeyi kendisi haftalık olarak e-mail kutunuza eşin dostun nelerle meşgul olup neler yaptığını hemen yetiştiriyor.

Valla farklı bir şey ya, bakıyorumda RSS Reader’ın sadece adı kalmış… Blog bile takip etmez olmuşuz. Oysa eskiden ne var ne yok bloglardan alınırdı. Şimdi bi twit, bi bit.ly veya tinyurl linki tak tak her şey bitti. Yada Youtube’da dolanırken veya başka bir yerde ilginç bir şey görünce “Share on Facebook” onun altına gelecek 2 tane yalandan yorum, o da bitti. Veya veya FF’de biri 2 foto ekler, ona bakarsın, devamı gelir, bakarsın saatler geçer…

Wuh.. Ne dertliymişim :)

Yoğun tempo, nefes almaya vakit yok, hiçbir şeye vakit yok.. Bahane değil cidden vakit yok. Evet! MSN’den cevap vermeye bile vakit yok. Ve sen hayatımın anlamı, sana istediğim kadar ayırabilecek vaktim yok.. Sadece senden çok özür diliyorum ve seni çok seviyorum…

Gene gelir bir şey karalarım artık ara ara diye düşünüyorum.. Yada telefona bir kolay WordPress uygulaması indirsem günlük yazarım blogu. Neyse uzadı..