Tabiki şöyle salakca bir şekilde ele almayacağım; Avrupa’da şu var Türkiye’de yok gibisinden. Merak ettiğim; neden yok arkadaşım?

Bugün okudum, 1500′lü yıllarda İngilizler domatesin zehirli olduğuna inanıyormuş! Hatta daha beteri bu adamların foseptik gibi bir sistemleri olmadığı için İstanbul büyükelçiliğini bizimkiler çevreyi rahatsız etmesinler diye Tarabya taraflarından vermişler. Sonrasında bu vatandaşlar tuvalet kullancaklarına söz vermişlerde Taksim’e yerleşme hakkı verilmiş.

Tabiki arada 400+ sene farkı olduğunun keza bende farkındayım ama bu adamlar bunları bizden öğrenmiş ama bizden iyiler.

Mesela; dün Viyana havaalanında vaktimiz varken Mert ile bir şeyler içelim dedik. Önümüzdeki menüde 50 çeşit kahve var. İşin garibi bu adamlar kahveyle bizim sayemizde tanışmalar. Ama onlar almış bunu bir kültür yapmış, geliştirmiş, büyütmüş. Bizde bir Türk kahvesi tutturmuşuz, onuda çeşitlendirmişiz ama; şekerli, orta şekerli, şekersiz… Şimdi bu işin kültürel tarafı tabiki. Bir ülkede insanlar açlıktan ölürken kültürün gelişmesini ne kadar bekleyebiliriz ki?

Diğer bir konu, bugün İstanbul’un biraz dışında kalan Başakşehir isimli eski dağ başı, şimdi yeni metropol ve ilçecik yerde yürüyorum. Karşıdan karşıyaya geçeceğim, baktım “aaa yaya geçidi yok!”. Sağa baktım, sola baktım hiçbir yerde yok. Hemen biri çıkacak “Yaya geçidiyle mi doğdun?” Hayır, yaya geçidiyle doğmadım ama bana yaya geçidini okulda öğreten sizdiniz.. Buradan geçebilirsin dediniz.. Hani nerede?

Bu mini şoku atlatıp arabaların bitmesini bekledim. Ama ben onları bekliyorumda, beni bekleyen yok. Herkes birbirinin üstüne çıkarcasına vızır vızır birbirini kovalıyor. Böyle bi 10 dk bekledikten sonra koşarak karşıya geçmek suretiyle hayatımı tehlikeye attım ve geçtim.

Özetle, bizde ne eksik abi? Yani o arabayı süren, bir gün o da yaya, yada bir gün bende şöförüm nasıl bir şey olmalıki bu hoşgörü gelişsin?

Tarih: 21.07.2008 / 16.30

Bir elimde telefon, bir yandan online bilet koşturmacası, arada bir şeyler yeme gayretindeyim. Telefonla Isparta planımı yapıyorum, online bilet almak için Kamilkoc.com.tr ile cebelleşiyorum. Tabi o sıralar farkında değilim 10 saatlik bir işkenceyi başıma almak üzereyim.

“İşleminiz başarılı” mesajını görüp bileti aldıktan sonra rahatladım. Hazırlanmaya başladım.

Tarih: 21.07.2008 / 21.30
Yer: İstanbul Esenler Otogarı

Ben: Merhaba, 22:00 Isparta, 45 numara.
Görevli: Ee, nolmuş 45 numaraya?
Ben: (Kısa süreli bir aptallık geçirdikten sonra) Şeyy, ben almıştım. İnternetten. Aldım ben.
Görevli: Yolkart’ın var mı?
Ben: Basılı yok, internetten alan herkese veriyorsunuz nasolsa.
Görevli: Tamam. Al bakalım bu kartın.
Ben: Teşekkürler.

Adeta şoktayım. Sanki bir an o koltukta oturan benmişim ve o koltukta oturan görevli ise benmişim gibiydi. (Tam bir anlam karmaşası).

Saati geldi otobüsüme bindim. İlk dakikadan böyle bir şey yaşamak facianın habercisiyimiş. Tabi peronda beklerken arkadan geçen Nilüfer otobüslerini gördükce içim parçalanıyor ancak onlarda Isparta’ya gitmiyorlar.

Geçtim oturdum koltuğuma. Yanıma bir otobüs yolculuğunda rastlayabileceğiniz en aksi adam, arkamdaki iki koltuğa ise 2 kişilik bilet alıp 4 kişi oturmaya kalkan bir aile oturdu. Tabi şu an bazılarınız “bundan sanane” diyebilir ama durum öyle değil işte. Malum arka 4 kişi olunca ben koltuğu çok az yatırdığımda – sadece başımı perdeliğe yaslamak istemiştim -

- Oğlum, bizde çocuk var… Kaldırsan biraz şunu..

Biraz sinir oldum ama insanlık halidir diyip, kaldırdım koltuğu. Zaten çok ama çok az yatırmıştım. Tabi herkes yatay pozisyonda uyumaya çalışırken ben 90 derece açıyla gözlerimi bile kapatamıyorum. Daha komiği mi? Bana az öncekini diyen kadın sonuna kadar yatırmış uyuyor.

Bu kadarlada bitmedi. Öndeki adam koltuğu tam göğsüme kadar indirdi. İnanın yan dönsem sıkışacaktım o kadar dar bir alandayım. Neyse dedim müzik dinleyeyim bari. Koltuğunu o kadar yatırmayla yetinmeyen adam birde “sesi biraz kıs” diye uyarı yapmaz mı? Eh tabi, göğsümle kulağım arasında ne kadar az fark tahmin edemiyormusun demek geldi içimden.

Vel hasıl berbat bir yolculuktu. Peki burada Kamil Koç’un suçu nerede?

İşte burada:
- Kalkış 22:00 Varış: 07.30 /// Gerçekte: Kalkış 22:05 Varış: 08.30
- Isparta’ya 40 dakika mesafede 30 dakika mola.
- İkaz lambasının ne işe yaradığını bilmeyen bir muavin.
- Uyuyorken servis masasının açılıp önüme halley konmuş olması. Bir de kahve koysaydın, hem uyuyamazdım hemde üstüme dökülür yanardım bir güzel.

Sonuç olarak berbat bir yolculuk. Dönüşte tercih etmedim tabiki. Dönüşle ilgimi yazımıda yarın yazacağım :)

Nitekim, 7 Temmuz’da biletimi alıp servise bineceğim noktaya ulaştım. Kısa bir süre servis geldi. Bir tek ben vardım servise bindim ve İstanbul Esenler Otogar’ına doğru hareket ettik. Yoğun trafiğe rağmen, otobüsün kalkışına 5 dakika kala terminale ulaştık. Çantamı verip otobüse bindim. Güler yüzlü bir görevli karşıladı ve ilk artı puanımı verdim. Aldığım bilet’de kalkış saati 11:00 olarak yazıyordu, araç hareket ettiğinde otobüs saati 11:00, cep telefonu saatim 11:01′i gösteriyordu. Zamanında kalkış için artı bir puan daha. Yeni ve konforlu bir otobüs, yastığımıda aldım ki :) Artı bir puan daha.

Kavacık, Kartal derken yola çıktık. Bu zamana kadar bile (yaklaşık 45-60 dk) çok iyi ve güleryüzlü bir hizmet sunuldu. Dondurma olayıda gayet hoşmuş bu arada :) Ve sağasağlim bir şekilde Ankara’ya indim. Üstelik tam belirttikleri gibi 6 saat süren yolculuktan sonra.

Bu sefere 10 üzerinden 10 puan veriyorum. Gereğinden fazla memnun kaldım. ;)

14 Temmuz’da yollarda zorlu bir gün geçiriyorken kendimi 16.40 gibi AŞTİ’ye atabildim. 15 dakika sonra kalkacak 17:00 otobüsleri için büyük bir gayretle üst kata çıktım. O sıra ufak bir ikilem yaşadım “Kamil Koç – Rahat Hat” mı yoksa “Nilüfer” mi tarzında. Bir önceki yolculuktan olsa gerek ayaklarım beni Nilüfer’e götürdü. Sorgu sual sorulmadan üye numaramı verip anında biletimi aldım. Ayrıca “en arkadan lütfen” talebime olumlu yanıt verip sağ veya sol taraflardan hangisini tercih ettiğimi soran bilet satış görevlisinide ayrıca teşekkür ederim. – İnternetten almadığım için 2.5 ytl fazla verdim-

Güzel bir başlangıçtan sonra kendimi koltuğuma bıraktım ve gene zamanında hareket ettik. Gerçi AŞTİ’de buna çok dikkat ediliyor. Örn: “Hareket saati gelen otobüs kaptanlarının dikkatine…” bu anonsu her yarım saatte duyabilirsiniz. Unutmadan “misdır keyşan piliz enformayşın sentur” diyen amcamız hala değişmemiş ve yerinde; bunu bir kez daha teyid ettim.

İyi ve hoş giden bir yolculuk sırasında görevlinin en arkada oturan 2 kişiye (bir tanesi benim) “şizofren” muamelesi yapması hiç hoş olmadı. En arkaya hiç su getirmediği halde yanımdaki beyfendi uyarınca “getirdim ben siz hatırlamıyorsunuz” diye yanıt verince ikimizde ağzımız açık kaldık.

Bunuda atlatıp güzel ve güvenli bir yolculuktan sonra tekrardan İstanbul Esenler Otogar’ına ulaştım. Son sözü gene görevli söyledi. En arkaya kadar gelip bana “kavga döğüş bir yolculuk geçirdik ama genede geçmiş olsun” deyişi adeta beni 5 yıldır tanıyan bir arkadaşımla yaptığım yolculuk sonrası yaptığı eleştiri gibiydi. Gene ağzım açık tabikide.

Bu sefere görevlinin garip davranışları dolayısıyla 10 üzerinden 7 veriyorum.

Genel olarak memnun kaldım. Herkese tavsiye ediyorum. Ciddi manada Atlasjet ve Onurair’in sağlayamacağı kadar, Pegasus’un ise rüyasında göremeyeceği kadar yolcuya ilgi gösteren Müşteri Memnuniyeti temelli anlatışları var.

Dipnot: :İstanbul – Ankara : 35 YTL (artibilet.com – nilufer.com.tr 32.5 YTL). Servislerin saatini bilet alırken görebilirsiniz. Benim gibi çağrı merkeziyle debelenmenize gerek yok.

Şarkı Louie Austen’ın Bewitched Sexy albümünden Glamour Girl şarkısı.

Filmi izledim. 10 üzerinden 6 gibi bir puan verebilirim. Animasyonda ayrıntılar çok iyi düşünülmüş. Seslendirmede bir o kadar güzel. Konu bazında Dr. Seuss’un bir masalının uyarlaması olarak sinemaya geçti. Beni o kadar etkilemesede çocukların filmi izlediği takdirde fedakarlık gibi önemli bir unsur konusunda bir şeyler benimseyeceklerini düşünüyorum.

Horton Hears a Who Fragman.

Çölde kutup ayısıyla fotoğraf çektirmek :)

Buraya kadar bahsettiklerim hep online alışverişin iyi yüzü. Peki madalyonun öteki yüzünde ne var?

Sanal ortamda kimseyi göremediğiniz için bazen güvenip güvenmemekte tereddütler yaşayabiliyoruz ancak başka insanların bu konudaki tecrübelerini okuyarak daha bilinçli hareket edebiliriz. İşte Nereden Aldın‘ın faydalarını bu noktada görmeye başlıyoruz. Bazen çok iyi reklamı ve yatırımı yapılmış bir sitenin müşteri hizmetleri konusunda yetersiz kaldığını, kiminin ise ürünü “hiç” göndermediğini öğrendik. Pİyasa böyle belirsiz olunca Nereden Aldın projesinin başarılı olacağına inandık ve hayata geçirdik.

Nereden Aldın, internet üzerinden alışveriş yapıp tecrübelerini paylaşmak isteyenlerin tarafsız platformu.

Şimdilik çok yeniyiz ve bir çok eksiğimiz var. Ancak zamanla bunları düzeltip tam kapasite hizmet vermek istiyoruz.

Saptık gene konudan. 3 ay olmuş yeni yıl geleli. Çabuk geçti ya. Yada ben mi farketmedim? Herneyse sonuçta 3. aydayız buna alışmak zorundayım.

Neler yaptık geçen ayda kısa kısa bir hatırlayalım. Gecikmeli olarak İstanbul’dan döndüm. Rutin hayatı daha rutin hale getirerek robotlaşma sürecinde önemli bir adım attım. Dost Kazığı isimli İstanbul’dan Red, Erhan ve Kos’dan öğrendiğim oyunu biraz daha geliştirerek meydan okumaya başladım. Recep İvedik çıktığı gün kendisini ziyaret ettik. Gayette hoştu. İlla kasıntı yapanlar için sıkıcı bir film olabilir ama benim gibi amaç eğlenmek ve hedef 2008 moskova final ise (:P) hoşa gitmeyecek bir yanı yok. Sonuçta akülü araba mı bu, benzini neden alıyoruz dimi?

3 aydır bir hayli masraf yapıp açmadığım sitemi bu ayda açmadım. Yakında bende paranoya olmasını bekliyorum. Yatıp kalkıp bu sitenin bitmeyeceğini kendime haykırarak şevkimi kıracağım.Nihahah asla yapılmayacak o site…

Gece mi desem sabah mı desem yoksa 30 küsür saat uyumayıp 3 saat uyuduktan sonra sabahlamak üzere kalkıp redbull sayesinde ayakta durmamın verdiği saçmalığın bir ürünü mü desem bilmem ama saat şu anda 06:14. İnsanlar için günün başlamasına 1-2 saat varken benim içinse uykumun gelipde kendimi yaklaşık 73 cm arkamdaki yatağıma atacak gücü bulamadığımı hayal ettiğim bir saat.

Kendimize bu kadar yağ yakıp egolarımızı yeteri düzeyde tatmin ettikten sonra sağa sola bakıp eş dost ne yapıyor birde onlara bakalım.

İbrahim – Yırtık Don ve Ukelalık başlıklı yazılarıyla karşımıza çıkıyor. Bu yırtık don olayının birçok liselinin (ben dahil, her ne kadar öyle kilolu falan olmasamda oluyor işte) başına geldiğini kendisine buradan iletirim. Diğer Ukelalık kısmı ise bir garip. Uzun zamandır aktif olarak bilgisayar başına geçemeyimişim ve sektörü takip edemeyişimden dolayı Google’ın neden böyle bir şey yaptığına anlam veremedim ancak benzer bir şeyi benim üstümde de denemiş. Neden böyle yapmış hala merak ediyorum.

İsmail – Şöyle bir blogu gözden geçirdikten sonra Salak VJ olarak başlığı değiştirdiği takdirde konuyla daha ilişkelendirilmiş olabileceğine inandığım bir yazı yazmış. Okudum hoşuma gitti. Açıkcası kaşarın kilosunuda böylece öğrenmiş oldum. Malum öğrencilik zamanında öyle babanızla alışverişe çıktığınızda olduğu gibi reyonlarda ürünlerin hangisi güzel gözüküyorsa almaktan ziyade hangisin etiketi daha küçük sayılardan oluşuyorsa onu tercih ediyorsunuz. Kaşar bir hayli pahalı olduğu için mutfağımıza uğramayan (bayılmıyoruz zaten) bir tür altın kaplamalı olduğunu düşündüğüm peynir çeşidi işte. Eğer bu kadar saçma cümleyi okuyana kadar İsmail’in sitesindeki linki okumadıysanız (köprüden önce son çıkış) biraz sonra diyeceklerimi anlamayacaksınızdır

İsmailcim malumundur izleyicinin verdiği cevap çok hoş olmakla kilo bazında verilmiştir. Senin için aynı durumu düşündüğüm takdirde bunun için bir servet dökmek zorunda kalırım :( Hadi sen kilolusun toptan aldık diye kilonu 3.5 ytl’den (ytl 2009′da kalkıyormuş oysa alışmıştık) alsak dahi gene kalkamayız altından. Herneyse seviyorum sana.

Rıdvan – Ezik insan demek istiyorum çünkü bir insan nasıl olurda bireysel sitesinin domainin süresinin dolduğunu takip etmez şaşıp kalıyorum. Rezillik burada!

Bu saatte fazla gezmek iyi karşılanmayabilir. O yüzden burada kesiyorum. Pat diye kesmemin bir diğer sebebide 4 saattir indirdiğim oyunun son partının inmiş olması :D

Berbat bir giriş yapıp birinci paragrafta yeterince rezil olduktan sonra (ki bu konuda ciddiyim ilk yazdığım gibi bıraktım hiçbir değişiklik yapmadım) biraz dizi hakkında konuşalım. Dediğim gibi komedi dizisi. Akşama kadar bira içen ve boş bir hayat yaşayan Amerikanlar. Ama kahramanımız Earl bunların dışında.

Earl’ü farklı kılan şey “Karma”. Karma ise bir Budist inancı, yerel atasözümüzle ne ekersen onu biçersin. Bunun inançsallaştırılmışı.

Böyle işte :) Böylece My Name is Earl bölümümüz hayırlı olsun :)

Ayrıntılı olarak filmi inceleyelim.

Daha önce Maskeli Beşler Kıbrıs filmini izlemeden önce fragmanını gördüğümde “tip bir Amerika dünyayı kurtardı” tezini savunduğumu belirtmiştim.  Ve filmden çıktıktan sonra bu tezimde haklı olduğumu gördüm. Ama Demir, bana filmin böyle bir teoriye dayanmadığını söylemişti. Şu an o da filmi izliyor :) Benden yaklaşık 30 dk. sonra seansa girdi.

Uzatmayalım :) Film tam bir fiyasko bana göre. Olayları asla bağlayamadılar, daima böyle konudan konuya geçiş. En nefret ettiğim şeydir. Bir bölümün keyfi çıkmalıki diğerine geçilebilsin :)

Kısaca 10 üzerinden 4. Ama IMDB 7.3 ortalama vermiş. Zevksiz insanların oy kullanmalarını engellemeleri gerek diye düşünüyorum :p