Eskiden çok çalışınca çok iyi olacağını düşünürdüm, şimdi “work smart” tribinde daha fazla iş çıkarıp daha daha az çalışıyorum. Tabiki beraber geliştiğimiz gecelerini gündüze katan etrafımdaki o 4 başarılı insanın katkısı yadsınamaz ama genede sanki daha aktif rol almak istiyorum.

Peki neler yapıyorum?

- Dil Eğitimi

Almanca’ya olan ilgim, alakam ve bilgim her dakika dahada artıp gelişiyor. Artık günlük konuşmaları rahatça anlayabiliyorum. Hatta bugün gerçekleşen bir olayda, muhabbet ederken karşımdaki Avusturyalı’nın bir anda kendini kaybedip ( :) ) Almanca konuşmaya başlamasıyla sanki hala İngilizce konuşuyormuşuz gibi ilgiyle dinlerken buldum kendimi. Kimisi için pek bir şey olmayabilir ama çok kısa bir sürede kendi kendime bu seviyeye gelmem yadsınamaz diye düşünüyorum.

Bunun dışında birazdan bahsedeceğim Türkiye tatili sonrasında ÖSD diploması alacağım 3 aylık yoğun tempolu kursa başlangıç yapacağım. Günde 6 saat gibi “1on1″ kursla Eylül sonunda tamamiyle Almanca’ya hakim olmak istiyorum. Tabiki birazdan bahsedeceğim diğer gelişmelerin getirdiği sosyal çevreminde buna baya katkısı olacak.

- Business Life

Türkiyedeki iki şirketimizde tam tıkırında hiç problemsiz başımı ağrıtmadan “rapidly growing” yollarına devam ediyorlar. IT şirketimin bu ay extradan yaptığı karın hala tadı damağımda :) Aynı şekilde bu ayda benzer bir tabloyu bekliyorum sizden çocuklar :)

Şöyle bir karar aldım; gerek Türkiye’de vergilerin %33′ü bulması ve karşılığında 5 bin TL’lik kredi için bile bin takla atmak yerine şirket merkezlerini Avusturya’ya taşıyıp mevcut Türkiye ofisleri “şube” mantığıyla çalıştırmak istiyorum. Bu konuda gerekli şirket başvuruları yapıldı ve Businesspark Vienna’da güzel bir ofis ayarlamak istiyorum. Telefonlarımız ve diğer alt yapılarımız tamamiyle hazır. Ayrıca Avusturya hükümetinin bu tarz girişemlerde sağladığı maddi ve manevi destek tabikide Türkiye ile karşılaştırılamayacak derecede yüksek. Ama işin en güzel tarafı Vergi ortaklığının bulunması yani burada sıfırdan başlamış olmak yerine yatırımları Avusturya’ya yönlendirmiş olacağım.

Taşıma konusunda Türkiye dönüşünümde yüksek miktarda sermaye sokmayıda düşünüyorum. Böylelikle işlerim dahada kolay olacak. Bir diğer açıdanda EU bazlı bir şirket olması hem gelecek hemde mevcut durum açısından daha lehime olan bir durum olacak. Bakalım, hayırlısı :)

- Yaşam

O da süper, aman nazar değmesin. 2 gün sonra (10/06) Türkiye’ye döneceğim (İlgilenenler için THY, TK 1888 21:45 TSİ ile ineceğim :p). Yaklaşık 4 gün İstanbul’da ailemle ve triballerle güzelce geçirip sonra 5 günlük Antalya Kemer’de dün itibariyle rezervasyonunu yaptığım süper geçecek tatilimin keyfine varıp senenin ilk yorgunluğunuda atmak istiyorum üstümden.

Diğer konuya hiç girmek istemiyorum, aman diyim nazar değer falan :)

Tatil dönüşünde 1 hafta daha İstanbul’da olacağım. Bu süreçte günübirlik Sakarya ofise geçip işlerin işleyişi ve Avusturya entegrasyosunun yapılması için gerekli adımların atılması adına süperstarım Zübeyir ile uzun uzadıya görüşmeyi planlıyorum. Sonrasında dönüp arkadaşlarımla, ailemle ve İstanbul’da uğramam gereken 3 kişiye uğrayıp (hepsi iş ile ilgili :D) 26/06′da 15:30 THY, TK 1887 ile Viyana’ya dönmeyi planlıyorum.

- Porsche’m

Artık onada bir adım kaldı. Aslında gidip bugün bile alabilirim ama hayatım adına benim için çok büyük bir adım. Çocukca heyecana kapılıp kısa bir süre sonra “bir miktar daha beklemeliydim” demeyi istemediğimden dolayı henüz kendimi buna hazır hissetmiyorum ve kısa bir müddet daha Porshce’min benden uzak kalmasına göz yumacağım :) Şurada doğumgünüme 25 gün kalmış az daha bekleyip hediyemi zamanında alsam fena mı olur :):):) Bundada hayırlısı tabiki.

- Gelecek Adına

Beni tanıyan bilir; düne üzülmeden, bugünde geleceğimi düşünerek yaşarım.  Elbetteki buraya gelince bir şeylerin değişeceğini biliyordum ancak bu kadarda değişeceği aklımın ucundan bile geçmezdi. :) Ama işte geçmişte bugünleri düşündüğüm için belkide doğumgünümde kendime Porsche hediye edeceğim. Sonrakide Aston Martin DB7 olur artık :)

Genel olarak, mükemmel tam tadında her saniyesinden keyif aldığım güzel bir hayatım var. Hepsi birbirinden mükemmel ailem, sevgilim, arkadaşlarım, işim ve yaşamım var. Ne kadar şükretsem azdır. :) Gelecektede hepsinin dahada iyi şekilde benimle beraber olması dileğiyle.

Her şeyiyle güzel bir gündü.. İş yapılan insanlarla insani bu tarzda insani boyutları yaşamak bana değişik bir haz veriyor. Haftaiçinde hararetli yapılan toplantılar, toplantılarda yapılan tartışmalar, ses yükselmeleri, vs.. Ama aynı insanla bir Pazar sabahı oturup Melangeları yudumlarken hayata dair çok keyifli bir sohbet ortasında buluyor insan kendini.

Son zamanlarda çok söylüyorum ve söylemektende çok mutluyum; das Leben ist schön.. sehr schön..

Masmavi gökyüzünde
Kaybolmuş kutup yıldızı
Mehtaba sürgün olmuş hayaller
Geçmiş yiter gider

Sarmışsa ruhumu dalgalar
Anlatır gibi her şeyi
Kalbim barışmış göz yaşlarıyla… nastasia elveda

Bunun extrasında bugün JCP ve Hollister’dan yaptığım alışverişlerle 1 hafta sonra Avusturya hükümeti ve Flughafen Wien Customs & Duty için yaklaşık 90€ luk bir gümrük harcı ödeyeceğim. Bu büyük soygun için teşekkür ederim EU. Bide Avrupalı insan derler :p

Merak ediyorum Avrupa’da neden soğuk cola bulunamıyor? Sandwichimi yerken yanında içtiğim kola sıcacık. Tabiki 10-15 kutu dolapda soğumayı bekliyor ama sonuçta yeni kalkmışım açım, penny markt’a kadar gitmişim colanın soğuklağına mı bakıcam bir de :D

Sandwichimi yiyimde sonrasında 2 paket Kinder Buenolarım var sonrasında gelir gene bir şeyler karalarım.

Yada Socialcıklar mı bu hale getirdi, Facebook, Twit, FF, vs. vs. Ne biliyim eskiden aklıma bir şey gelse gelir burada yazardım, şimdi FB’den status update yapıyorum.

Eskiden öyle boş otururken ne bloga ne yazsam diye plan yapardım, şimdi elimde telefonum htc peep üzerinden saniye saniye twit güncellemesi yapıyorum.

Eskiden blog blog gezerdik kim  ne yazmış ne alemde diye.. Şimdi FF’e bırakın girmeyi kendisi haftalık olarak e-mail kutunuza eşin dostun nelerle meşgul olup neler yaptığını hemen yetiştiriyor.

Valla farklı bir şey ya, bakıyorumda RSS Reader’ın sadece adı kalmış… Blog bile takip etmez olmuşuz. Oysa eskiden ne var ne yok bloglardan alınırdı. Şimdi bi twit, bi bit.ly veya tinyurl linki tak tak her şey bitti. Yada Youtube’da dolanırken veya başka bir yerde ilginç bir şey görünce “Share on Facebook” onun altına gelecek 2 tane yalandan yorum, o da bitti. Veya veya FF’de biri 2 foto ekler, ona bakarsın, devamı gelir, bakarsın saatler geçer…

Wuh.. Ne dertliymişim :)

Yoğun tempo, nefes almaya vakit yok, hiçbir şeye vakit yok.. Bahane değil cidden vakit yok. Evet! MSN’den cevap vermeye bile vakit yok. Ve sen hayatımın anlamı, sana istediğim kadar ayırabilecek vaktim yok.. Sadece senden çok özür diliyorum ve seni çok seviyorum…

Gene gelir bir şey karalarım artık ara ara diye düşünüyorum.. Yada telefona bir kolay Wordpress uygulaması indirsem günlük yazarım blogu. Neyse uzadı..

Az önce bir konuda yıllık istatistikleri incelerken Ekim ayında olduğumuzu bir kez daha fark ettim. Oysa bitmiş olan Haziran, Temmuz, Ağustos ve nedenini bilmediğim bir şekilde bir türlü içinden çıkamadığım Eylül ayını o kadar net hatırlıyorumki adeta dün gibi..

Garip. Blog yazasım yok :)

Bahsetmek istediğim konu uçaklardaki kabin ekibi. Çok uzun zamandır bu insanların kahin olabileceğini düşünüyorum. Özellikle THY ekibinin. Mesela hani şu yiyecek içecek faslı varya, hiç öyle uçak içinde bağırmanıza falan gerek yok, ağzınızı sağa sola oynatın onlar hemen anlıyor. İşte 3 gün yaşadığım olayda bunun aynısıydı. Sık uçtuğum ve takıntılılarım olduğu için gene aynı kontuara gittim ve çalışanla artık gel git bir ahbaplığımızda olduğundan ben söylemeden cam kenarı olan 3A koltuğunu verdi. Ne güzel. Uçağa geçtiğimde yanımda 2 tane bayan var, ama ne bayan.. Bir an koridordan cam kenarına geçişimin imkansız olduğunu falan düşünmeye bile başladım. Bir şekilde geçip yerime oturdum. Uçak kalkınca dalmışım, gözlerimi açtığımda servis yapıldığını gördüm. Evden çıkarkende kahvaltı yapmadığımdan dolayı mutlaka bir şeyler yemeliydim :D

Hostes geldiğinde sadece ağzımı açıp (ses çıkmıyor) “k” dediğimde kolam dolmaya başlamıştı. Şaşırdım kaldım. İlk defa bu kadar kahin olanını görüyordum. Tebrikler valla.

Onu geçtim, pilotun anonsu; “ladies and gentlemen this is turkish airlines…” :D memnun oldum şekerim. Adam pilot olmuş ingilizce konuşamıyor  :)

61,46 TL vergi olarak devlete mi? Şaka mı?

Hayır işin ilginç yani bugüne kadar hiç yıldızım barışmadı! Gidip ucuz olsun diye Çinli, Filipinli yada Bangladeşlide aramıyorum. Her seferinde en iyisi olsun diye basit bir işin saatine 100 CAD (86 USD) ödediğimide biliyorum ama genede bu adamların triplerini tavırlarını anlamıyorum. Havanız kime len? diyebilsem keşke, hiç problem kalmayacakda. Onuda diyemiyorum.

Vel hasıl kelam penceremden dışarı baktığımda 04:43 itibariyle hafiften güneş doğarken uykulu gözlerle Benjamin’in triplerini, Sean’ın yanlış KVM bağlamasını ve sabah olmadan işi bitirmenin derdiyle meşgulum! (not: bu yazıya 04:12′de başladım)

Aslında olay şöyle gelişti. Hesap extrelerini tutmak için her zamanki gibi kağıtı kalemi aldım başladım yazmaya. Sonra aklımda, “yahu birileri bunun daha pratiğini mutlaka bulmuştur” şeklinde bir düşünce gelişince arama yapmaya başladım. Sonrası işte sağolsun değişmez motorumuz Google yardım etti ve bir şeylere ulaştım.

Herneyse uzatmayayım. Excel kullandım mutluyum. Aynı ertuğ gibi :)

Nedir bu Wien?

Bu ülkede istediğiniz bir mesleğe sahip olmanız için hayatınızın olmaması, hayatınızın olması için gelecekde istediğinizi olamamanız gibi saçma bir durum söz konusu. Ben yıllar önce lisenin ilk dönemlerinde Uçak Mühendisi olmak istedim, sonrasında bana sen sayısal okuyamazsın eşit-ağırlık’a geç dediler. Çaresiz kabul ettim ilk  hayalim gitti. Yahu madem uçaklarla uğraşamayacağız bari değişik bir işimiz olsun, Uluslararası İlişkiler okuyayım dedim. Öss’ci amcalar dediler ki; “sen mat-2 yapmamışsın uluslararası ilişkiler falan olmaz sana…”. En nihayetinde onların istediği bi bölüme seve seve yerleştim.

E hani hayallerim? Yok hayallerin falan, oku işte dediler. İyi bakalım dedik denedik. Olmuyor ama işte, sen ekonomiyle ilgilenmezken seni İktisat’a yerleştirince olmuyor, sonrada dönüp “işe yaramaz” damgası yiyorsun. İyide ben mi istedim burayı? Ben mi geleyim dedim? Ülkeler trigonometriyle yönetilmiyorki, ben siyasi bir şeyler okumak istedim siz bana zorladınız trigonometriyi, integrali.. Ne işime?

Velhasıl sevgili gönül dostları istemediğin bir bölüm, şehir ve üniversitede 3 yılı boşa harcadıktan sonra bu fırsat elime geçti. En sevindiğim yönü ise artık okutmanın egoları yüzünden İngilizce’den kalmayacağım oldu.

Ekim 2009 itibari ile Viyana’da yepyeni bir hayata merhaba diyorum inşAllah. Meraklısına, orada ne okuyacağım diyorsanız İktisat ve Sosyal Ekonomi okuyacağım. Bölüme girdikten sonra Ekonomiyi sevdim. Ama ekonomiyi sevdim, bilgisayarlı muhasebeye geçmiş dünyada hala 4 sayfalık “manuel” muhasebe sınavı yapan bölümü sevemedim.

Bu yazıyı okuyan ÖSS adayı kardeşlerim, siz siz olun dersinizi çalışın büyük bir şehirde iyi bir üniversiteye gidin. Emin olun hayatınızın en güzel yıllarını böyle mahvediyorlar.  Liseden tek farkı serbest kıyafet olan bir üniversiteye, akşam 6′dan sonra ekmek bulamayacağınız bir şehire ve bölüm birincisinin bile kpssye hazırlandığı bir bölüme yerleşmeyin. Pişman olursunuz. :) Buna tecrübe deniyor.

+ : Viyana Üniversitesi dünyanın en iyi 33. üniversitesi ve ne ezikliktirki bu listede Boğaziçi veya ODTÜ bulunmuyor.

Okuduğunuz için teşekkürler. Ich heissen Turel und liebe dich :)