Pekde öyle plan yapıp bir şeyleri birebir takip etmeyen biri olarak uygulaması zorda görünse kız arkadaşımın da dediği gibi “kendimi silkmem” gerekti! Belki %100 olarak uygulayamabilirim ancak hedefsiz bir şekilde savrulup günden güne plan değiştirip daldan dala atlamaktansa bir plan dahilinde haraket etmek daha sağlıklı.

İtiraf etmeliyimki bu plan beni gerçekten motive. Tabi babamın deyimiyle “beni kaç gün götürecek” bilmesemde gittiği yere kadar götürmeyi planlıyorum.

Azimli fakat istikrarsız bir yapım var veya ben kendimi hiç tanımıyorum. Kimileri buna inat desede aklıma %100 oturan her şeyin peşinden gidiyorum ancak çok çabuk moral kaybeden bir yapım var. Bazen çok ufak bir şey bile başarıya götüren yoldan beni döndürmeye yetiyor.

Pek bir itiraf/biyografi/özlü sözler içeren bu yazımı bunları yazmayı planlayarak başlamadım aslında. Dürüst olmak gerekirse son zamanlarda nerdeyse hiç plan yapmıyorum veya planlarıma sadık kalamıyorum. Aylar önce yazdığım bu yazıyı gördüm bugün. 27 Ocak tarihli bu yazımda artık blogla daha sık ilgileneceğimi yazmışım ancak geçen zamanda somut bir gelişme yok.

Yıllar önce insanların yapması gereken şeyleri nasıl unutabildiğini, hatırlayamadığını gördükçe şaşırırdım. Yani birinin karşısındakinin adını unuttuğunu görmek, babamdan istediğim notları o akşam odasında unuttuğunu öğrenmek yada arkadaşımın getirmesi gereken şeyi hatırlamadığını bilmek… bunlar tamamiyle insanların “samimiyetsizliği” yani bana verdiği önem/değer ölçütü olarak gelirdi ancak bugün baktığımda bende yavaş yavaş böyle oluyorum. Yada dün gece film izlerken ekranın bir anda kararmasıyla yüzümü monitörde göründüğüm, filmle alakası olmayan o garip sinirli yüz ifademi… Kim bilir ne düşünüyordum. Kısaca demek istediğim şey yıllardır inanmak istemediğim o “yaşlanınca değişeceğim” olgusunu yaşıyorum. Oysa öğrendiğim kadarıyla insanın 7’si ve 70′i aynıydı. Belkide 7′mi geçtiğim, 70′ime ulaşmadığım için böyledir. Kim bilir. Birde o zaman bunu düşünmek lazım sanırım :)

Bir diğer yandan sanal dünyadan uzaklaşıp hayata uyum sağlamakda garip şey. Son zamanlarda değişik demografik özellikler taşıyan insanlarla tanışmak gibi bir durum içerisindeyim. Hepsi farklı dünyalar, hepsi farklı insanlar. Bunların beni bir yandanda geliştirdiğini düşünüyorum tabi. Yanlış mıyım ki? Mesela bugün itibariyle artık tanıdığım bir “dişçi” tanıdığım mevcut. Yani artık o önceden yaşadığım “dişçi fobisini” atabilir miyim acaba? Hani çay içmeye ziyarete gidiyorum, aylardır ertelediğim düşen dolgumu yaptırıyorum.

Aklıma ne geldi. Lisede kompozisyon dersleri vardı, hani bi konuda bir fikir yazdırılır hani şöyle imlalı, ana düşünceli, çıtı pıtı şeyler. Heh işte onlar yerine blog yazdırılsa nasıl olur acaba? Madem amaç öğrencilerin edebi yönünü geliştirmek ve onları tanımak, liselerde blog sahibi olmak zorunlu olsun, öğretmenlerde RSS’den takip etsin. Neyse vazgeçtim, süper eğitim sistemimizin öğrencilerimizi 3 saatlik bir at yarışına hazırladığını bir anlığınıda olsa unuttum. Aman öğrencilerimiz gelişmesinde gitsin lise önlerinde birbirlerini bıçaklasınlar. Gerisi önemli değil.

Önümüzdeki pazartesi değil, onun önündeki pazartesi İstanbul’da olacağım. Nasıl özledim, nasıl özledim, ah ah :) Üşenmeden, etmeden bu yazıyı buraya kadar okuduğun içinde teşekkür olarak “her şeyin gönlünce olmasını” diliyorum.